| |
|
I. Artykuły dotyczące różnych aspektów HIV/AIDS
Rogowska-Szadkowska D., Chlabicz S. Następstwa zakażenie ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV). ( 2009). Pol. Merk. Lek., XXVI, 153, 223.
Abstrakt
Zakażenie ludzkim wirusem upośledzenia odporności – HIV z zakażenia prowadzącego nieuchronnie do AIDS i śmierci, niszczącego układ immunologiczny chorego, stało się chorobą przewlekłą. Wprowadzenie w 1996 r. skojarzonej terapii antyretrowirusowej spowodowało, że długość życia po zakażeniu osób młodych, zbliża się w krajach rozwiniętych do długości życia populacji ogólnych. Problemem jest fakt, że większość osób żyjących z HIV nie wie o swoim zakażeniu. Przyczynia się do tego nieznajomość dróg zakażenia, a także trwający przez wiele lat bezobjawowy okres zakażenia. Przejście zakażenia w stadium objawowe sprawia, że chorzy zgłaszają się do lekarzy różnych specjalności, a rozpoznanie zakażenia, leżącego
u podstaw zgłaszanych dolegliwości, zależy od ich znajomości objawów towarzyszących HIV. W erze skojarzonej terapii antyretrowirusowej rozpoznanie zakażenia HIV ratuje życie chorego, a w przypadku kobiet będących w ciąży dodatkowo zmniejsza znacząco ryzyko przeniesienia wirusa na dziecko.
Cały tekst do pobrania tutaj.
Gańczak, M. (2007). Stigma and Discrimination for HIV/AIDS in the Health Sector: A Polish Perspective. Revista Interamericana de Psicología/Interamerican Journal of Psychology, 41, 1, 57-66.
Abstract
The manifestations of the HIV/AIDS epidemic in Poland, as in other countries, have been received with stigma
and discrimination towards those living with the disease. The social implications of stigma are worsened when
they hinder the provision of effective treatment by members of the health sector. One such limitation is the
perceived need for mandatory HIV testing among hospital patients. This practice can violate the rights of the
patient and foster stigmatization. This quantitative study had as its main objectives to survey: 1) the degree of
fear of acquiring HIV at work among surgeons and surgical nurses, and 2) the impact of HIV/AIDS training and
practical experience with HIV patients on support for a testing policy of admitted patient and those who would
undergo surgery among the same sample. Results evidence support for HIV testing of all inpatient admissions
in hospitals and pre-operative testing among both nurses and surgeons. Training on HIV matters can be an
important factor for lowering support for mandatory testing.
Cały tekst do pobrania tutaj.
Jabłonowska, E., Małolepsza, E. (2007). Stopień akceptacji pacjentów HIV+ przez pracowników służby zdrowia w regionie łódzkim w ocenie samych zakażonych. Wiadomości Lekarskie, 60, 11–12.
W Polsce już od ponad 20 lat prowadzona jest intensywna edukacja społeczna w zakresie HIV/AIDS (human immunodeficiency virus/acquired immune deficiency syndrome), ukierunkowana również na pracowników służby zdrowia. Ma ona na celu zniwelować uprzedzenia, niechęć i lęk przed osobami zakażonymi HIV. Pacjent HIV+ powinien być traktowany przez pracowników służby zdrowia tak samo jak osoba niezakażona. Celem pracy była ocena odczuć pacjentów HIV+ z regionu łódzkiego w kontaktach z różnego rodzaju placówkami służby zdrowia. Materiał i metoda: Od kwietnia do lipca 2007 r. każdy pacjent HIV+, który zgłosił się do Poradni Nabytych Zaburzeń Odporności w Łodzi, był proszony o wypełnienie anonimowej ankiety. Wyniki: Ankietę wypełniły 73 osoby, w tym 49 (67,1%) mężczyzn i 24 (32,9%) kobiety. Osoby ankietowane wiedziały o zakażeniu HIV średnio od 5,9 ± 3,3 roku (od 3 miesięcy do 16 lat). Wielu pacjentów po ujawnieniu personelowi medycznemu swojego statusu serologicznego odczuło gorsze traktowanie (30,0–39,3%), a części z nich odmówiono pomocy (23,3% ankietowanych w kontaktach ze stomatologami, 6,3% lekarzy w poradniach specjalistycznych – poza poradnią nabytych zaburzeń odporności – 7,1% ankietowanych na oddziałach zabiegowych, 3,6% na oddziałach niezabiegowych). Od 12,5 do 36,5% pacjentów HIV+ (w zależności od placówki) nie ujawniło swojego statusu serologicznego, często z obawy przed odrzuceniem lub z powodu złych doświadczeń w przeszłości. Wnioski: 1. W regionie łódzkim nadal zdarzają się przypadki dyskryminacji, a nawet odmowy leczenia pacjentów HIV+, wynikające z faktu istnienia tego zakażenia u pacjentów. 2. Nadal konieczne jest stałe prowadzenie edukacji w zakresie profilaktyki HIV/AIDS wśród lekarzy wszystkich specjalizacji, szczególnie stomatologów.
Cały tekst do pobrania tutaj.
Gańczak, M. (2006). Ekspozycja na HIV w warunkach pracy w laboratorium. Medycyna Pracy, 57(4), 353-358.
Abstrakt
Pracownicy laboratoriów należą do grupy pracowników medycznych najbardziej narażonych na zakażenie HIV. W oparciu o doniesienia z piśmiennictwa, w artykule przedstawiono wybrane przypadki zawodowych zakażeń HIV wśród personelu laboratoriów. Analizując okoliczności, w jakich doszło do tego typu incydentów, zwrócono uwagę na czynniki, które zwiększają ryzyko zakażenia. Podkreślono, że ciągła edukacja w zakresie zakażeń zawodowych, konsekwentne stosowanie się do uniwersalnych zaleceń dotyczących bezpieczeństwa pracy i zgłaszanie każdej ekspozycji na materiał potencjalnie zakaźny odpowiednim służbom epidemiologicznym są najlepszym sposobem osobistej ochrony przed zakażeniem HIV. Omówiono praktyczne aspekty profilaktyki poekspozycyjnej i podniesiono problem braku w Polsce odpowiednich aktów legislacyjnych, obejmujących wieloaspektowe zagadnienia ekspozycji zawodowych na HIV.
Cały tekst do pobrania tutaj.
Gańczak, M., Wojciechowski, G. (2001). Chirurg wobec ekspozycji na HIV — jak postępować w momencie zagrożenia? Chirurgia Polska, 3(2), 105-109.
Abstrakt
W sytuacji, gdy trzeba operować HIV-pozytywnych pacjentów, wielu lekarzy specjalności zabiegowych
odczuwa presję potencjalnego ryzyka zakażenia, choć w rzeczywistości jest ono niskie. W artykule przedstawiono pierwszy i jedyny dotychczas w Europie udokumentowany przypadek zawodowego zakażenia HIV dotyczący włoskiego chirurga. Rozważono zaistniałe czynniki zwiększające ryzyko nabycia infekcji po ekspozycji na HIV. Zaprezentowano polskie rekomendacje dotyczące profilaktyki poekspozycyjnej. Ponieważ mimo stosowania środków zapobiegawczych, stany zagrożenia pracowników służby zdrowia zakażeniem HIV mogą mieć miejsce, zwrócono uwagę na konieczność znajomości zasad postępowania po zawodowym kontakcie z potencjalnie zakaźnymi płynami ustrojowymi.
Cały tekst do pobrania tutaj.
Rogowska-Szadkowska, D., Pentkowska, E., Chlabicz, S. (2008). Wiedza ginekologów i położnych na temat ryzyka transmisji wertykalnej HIV. Ginekologia Polska, 79(12), 862-866.
Abstrakt
Cel pracy: Podjęto próbę określenia wiedzy ginekologów i położnych na temat ryzyka transmisji wertykalnej HIV.
Materiał i metody: Anonimowa ankieta dotyczącą wiedzy o HIV/AIDS wypełniło 30 lekarzy ginekologów-położników i 30 położnych pracujących na oddziałach szpitalnych i w gabinetach ginekologicznych Białegostoku.
Wyniki: Na pytanie o szanse na urodzenie zdrowego dziecka przez kobietę żyjącą z HIV, świadomą swojego zakażenia tylko 3 badanych lekarzy (10%) i 4 położne (13,3%) wskazało prawidłowo, że szanse te wynoszą ponad 98%. Za bezpieczniejszy dla dziecka sposób rozwiązania ciąży kobiety zakażonej HIV 11 lekarzy (36,7%) i 7 (23,3%) położnych uznało poród naturalny. Pozostali badani wybierali opcję elektywnego cesarskiego cięcia. 25 lekarzy (13,3%) i 23 położne (76,7%) wiedziało, iż kobieta zakażona HIV nie powinna karmić swojego dziecka piersią. Za karmieniem naturalnym opowiedziało się 4 lekarzy (13,3%) i 6 położnych (20,0%). Tylko 7 lekarzy (23,3%) i 9 położnych (30,0%) wiedziało, iż wyłącznie na podstawie obecności przeciwciał antyHIV u dziecka potwierdzenie lub wykluczenie zakażenia HIV możliwe jest dopiero po ukończeniu przez nie 18 miesięcy.
Wnioski: Po uwzględnieniu ograniczeń przeprowadzonych badań możliwe jest sformułowanie następującego wniosku: Wiedza ginekologów i położnych dotycząca transmisji wertykalnej HIV jest dalece niewystarczająca dla profilaktyki zakażeń następujących ta drogą.
Cały tekst do pobrania tutaj.
Leszczyszyn-Pynka, M., Hołowinski, K. (2003). Attitudes among medical students regarding HIV/AIDS. Medycyna Wieku Rozwojowego, 7(4 Pt 1), 511-519.
Abstract
OBJECTIVE: To evaluate attitudes and misgivings among the medical faculty's students regarding HIV/AIDS.
MATERIAL AND METHODS: The 10-item questionnaires was distributed among 237 fifth year medical students regarding willingness to take care for people living with HIV/AIDS, misgivings contracting HIV, comfortable relationship with AIDS patients, attitudes towards HIV infected health care workers and support for routine HIV testing. The students filled the questionnaire before and after completing the 3-weeks long clinical training.
RESULTS: Neither willingness to take care nor obligation to treat patients with HIV changed significantly during the clinical training. We achieved reduction of fear of contracting HIV and an increase in feeling comfortable with HIV infected patients. There were no changes in support for HIV testing among patients and health care workers.
CONCLUSIONS: Medical schools should develop and frequently update programmes for continuous training on HIV/AIDS.
Sam abstrakt do pobrania tutaj.
Rogowska-Szadkowska, D., Chlabicz, S. (2010). Does the poor HIV/AIDS knowledge among medical students may contribute to late diagnosis? Przegląd Epidemiologiczny, 64(1), 41-45.
Abstrakt
CZY SŁABA WIEDZA STUDENTÓW MEDYCYNY DOTYCZĄCA HIV/AIDS MOŻE SIĘ PRZYCZYNIAĆ DO PÓŹNYCH ROZPOZNAŃ?
W Polsce, jak w wielu innych krajach, zakażenie HIV często rozpoznawane jest późno. Podjęto badania mające na celu określenie wiedzy i umiejętności diagnostycznych studentów medycyny niezbędnych do rozpoznawania zakażeń HIV. W latach 2004-2006 studenci szóstego roku wydziału lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku proszeni byli o wypełnienie anonimowej ankiety, w której zawarto pytania dotyczące dróg przenoszenia i przebiegu klinicznego zakażenia HIV. Choć ponad 50% studentów określiło swoją wiedzę dotyczącą HIV/AIDS jako dobrą lub bardzo dobrą, to jednak nie potwierdzały tego odpowiedzi na dalsze pytania. Ponad 40% studentów twierdziło, iż nie ma takich objawów, które mogą lekarzowi pierwszego kontaktu nasunąć podejrzenie zakażenia HIV. Znacząca większość nie potrafiła wymienić nazw chorób wskaźnikowych AIDS. Poprawa zdrowia publicznego i jakości opieki nad osobami żyjącymi z HIV wymaga lepszej edukacji przyszłych lekarzy w zakresie problemów związanych z HIV/AIDS, a także seksualnością człowieka i profilaktyką zakażeń przenoszonych drogą płciową.
Sam abstrakt do pobrania tutaj.
Mikołajczyk, K., Żaba, Cz., Bujny, J., Żaba, R. (2005). Postępowanie wobec pacjenta zakażonego wirusem HIV w świetle przepisów prawnych. Przewodnik Lekarski, 7, 54-63.
Abstrakt
Pierwsze przypadki choroby nazwanej później zespołem nabytego upośledzenia odporności (acquired immunodeficiency syndrome – AIDS) rozpoznano w 1981 r. w Stanach Zjednoczonych. Szacuje się, że od tego czasu wirusem HIV zostało zakażonych 33,6 mln osób na świecie. Po kilkunastu latach od wykrycia HIV społeczne emocje związane z nową chorobą się zmniejszyły. AIDS w świetle medycyny i prawa jest chorobą, jak każda inna, którą medycyna próbuje pokonać, a ludzie cierpiący na zespół nabytego upośledzenia odporności znajdują się pod opieką powszechnie obowiązującego prawa. Jednakże specyfika zakażenia wirusem HIV oraz konsekwencje z tym związane powodują, że w wielu dziedzinach życia, a zwłaszcza w codziennej praktyce zawodowej lekarza powstają okoliczności, w których konieczne jest zastosowanie dodatkowych regulacji prawnych.
Celem tego opracowania było przybliżenie obowiązującego stanu prawnego odnośnie postępowania z pacjentem, u którego podejrzewa się zakażenie wirusem HIV, lub u którego stwierdzono zakażenie tym wirusem. Omówiono także aspekty prawne związane z przestrzeganiem tajemnicy lekarskiej i przedstawiono okoliczności, które zwalniają lekarza z obowiązku jej zachowania. Poruszono również zagadnienie ryzyka związanego z udzielaniem pomocy, w szczególności pacjentom z zakażeniem HIV i chorobą AIDS oraz granice odpowiedzialności z tytułu odstąpienia od tego obowiązku.
Sam abstrakt do pobrania tutaj.
Lemańska, M., Jankowska, M., Smiatacz, T. (2008) Problemy diagnostyczne HIV w praktyce lekarza rodzinnego. Forum Medycyny Rodzinnej 2, 4, 286–291.
Abstrakt
Zakażenie wirusem HIV stanowi coraz częstszy problem diagnostyczny, występujący również w praktyce lekarza rodzinnego. Zwracają uwagę zmiany dokonujące się w epidemiologii tej choroby zakaźnej, a mianowicie dominująca obecnie seksualna droga zakażenia. Wobec przewlekłego charakteru tej nieuleczalnej choroby oraz dostępności do coraz skuteczniejszego leczenia liczba osób seropozytywnych — wymagających wielospecjalistycznej opieki — będzie w przyszłości wzrastać, dlatego znajomość najczęściej obserwowanej symptomatologii poszczególnych okresów zakażenia może być cenna dla lekarza rodzinnego. Zagadnieniem niezmiernie istotnym i wartym podkreślenia jest również konieczność dochowania tajemnicy lekarskiej oraz szczególna dbałość o dokumentację medyczną. Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej winien posiadać informacje, dokąd należy skierować pacjenta, u którego zachodzi uzasadniona konieczność wykonania testu w kierunku zakażenia HIV.
Cały tekst do pobrania tutaj.
II. Przydatne dane
Zakażenia HIV i zachorowania na AIDS w Polsce w 2010 roku dostępne są na stronie: http://www.pzh.gov.pl/oldpage/epimeld/hiv_aids/2010.htm#11
III. Książki
W. Halota, J. Juszczyk (red.), HIV/AIDS — podręcznik dla lekarzy i studentów. (s.165-175). Poznań: Wydawnictwo Termedia.
Cały tekst do pobrania ze strony Krajowego Centrum do Spraw AIDS: http://www.aids.gov.pl/?page=publikacje&act=a&id=108
Gładysz (red.), Zakażenia HIV/AIDS. Poradnik dla lekarzy praktyków. (s.161-182). Wrocław: Continuo.
Cały tekst do pobrania ze strony Krajowego Centrum do Spraw AIDS
http://www.aids.gov.pl/?page=publikacje&act=a&id=116 |
|
|
